CHOVENDO

0 (0)

Hoxe a escu­ri­da­de é abso­lu­ta, como se o mun­do se pecha­se sobre si mes­mo e só que­da­se o ruí­do da chu­via inte­rior. Cho­ve nos recor­dos, nas pre­gun­tas sen res­pos­ta, nas pala­bras que non ato­pan saí­da. Pero, aín­da así, algo per­ma­ne­ce ace­so, pequeno e tei­mu­do, como unha luz que non sabe apa­gar­se.

A espe­ran­za non fai ruí­do: apren­de a que­dar, a res­pi­rar fon­do, a agar­dar o seu momen­to. Sei que o día exis­te mes­mo can­do non se ve, por­que xa vol­veu outras veces. Cada nube leva den­tro o can­sa­zo de tan­ta auga e tamén a pro­me­sa do ceo aber­to.

Non é debi­li­da­de agar­dar, é unha for­ma de valen­tía silen­cio­sa. Sigo avan­zan­do a paso len­to, sos­ten­do o cora­zón coas dúas mans. A chu­via non dura para sem­pre, por máis con­vin­cen­te que pare­za hoxe. E can­do menos o espe­re, din, a luz ato­pa­rá o cami­ño e o día abri­rá. (Can­do cho­ve por den­tro) (Obra com­ple­ta en gale­go) (1994–2026)