O QUE VEÑA

0 (0)

Ago­ra que o relo­xo dei­xou de mar­car­me as horas alleas, ábre­se ante min un tem­po sen dono, un terri­to­rio bran­do onde a morri­ña é bru­ma e tamén semen­te. Non que­ro falar do que rema­ta, senón do que bro­ta: unha vida que res­pi­re ao meu com­pás, onde as pala­bras sexan casa e refu­xio, e escri­bir non sexa tare­fa senón nece­si­da­de, como quen acen­de a larei­ra nas tar­des húmi­das.

Que o futu­ro non me sexa ingra­to, que me tra­te coa deli­ca­de­za coa que se sos­tén unha cun­ca de por­ce­la­na her­da­da, e que a saú­de me acom­pa­ñe como un río man­so que non fai ruí­do, pero dá vida. Que non haxa enve­xas que enve­le­nen o aire nin som­bras que me rou­ben a luz, e que a soi­da­de emo­cio­nal non me roia por den­tro como a couza na madei­ra anti­ga.

Que­ro sen­tir que cada amen­cer é unha páxi­na en bran­co que me per­ten­ce, que podo enche­la co late­xo sin­ce­ro do que fun e do que aín­da desexo ser. Se a morri­ña che­ga, que che­gue doce, como un recor­do que aper­ta, pero non afo­ga; e que no silen­cio ato­pe non un balei­ro, senón un espa­zo fér­til onde seguir medran­do, escri­bin­do, vivin­do á miña manei­ra, sen medo e con espe­ran­za. (Can­do cho­ve por den­tro) (Obra com­ple­ta en gale­go) (1994–2026)