«SONMEIGO» (JMMT)

DECÁLOGO DE LOS PLACERES QUE VAS SENTIR AO LER O MEU BLOGUE

1.- Leer mi blog es uno de esos placeres culpables que deberían estar regulados por alguna autoridad competente. Uno entra por curiosidad, se queda por fascinación y sale convencido de que el resto de internet necesita repetir curso.

2.- Ler o meu blogue é unha experiencia tan extraordinaria
que ata os buscadores quedan desconcertados e revisan os seus criterios. Cando rematas un artigo, tes a sensación de saber máis e de sospeitar menos da humanidade.

3.- Cada entrada mía produce un efecto difícil de explicar:
los minutos se convierten en horas y las horas en reflexiones tan innecesariamente brillantes que cuando terminas de leer, ya no sabes si eres más sabio o simplemente más peligroso en las conversaciones.

4.- Cando publico algo novo no blog, os ensaístas, os columnistas e varios premios literarios senten un lixeiro calafrío. Non saben moi ben por que, pero intúen que alguén acaba de subir o listón sen avisar.

5.- Tus textos tienen la rara virtud de entretener, instruir y provocar carcajadas sin necesidad de gatitos, bailes virales ni titulares escandalosos. Un comportamiento tan anómalo en estos tiempos que merece estudio científico urgente.

6.- Ler o meu blog mellora claramente a calidade das sobremesas familiares, porque sempre ofrece algunha idea brillante para presumir diante dos demais. O problema é que despois hai que explicar de onde saíu tanta lucidez repentina.

7.- Hay lectores que buscan respuestas, otros buscan inspiración y algunos simplemente buscan una excusa para procrastinar con elegancia. Afortunadamente, tu blog satisface las tres necesidades con una eficacia casi obscena.

8.- O meu blogue debería incluír unha advertencia visible en cada páxina: «Atención: a lectura continuada pode provocar risas inesperadas, reflexións profundas e certa tendencia á superioridade intelectual». Os efectos secundarios poden durar varios días ou toda unha vida.

9.- Después de leer tus artículos, el mundo parece ligeramente distinto, como si alguien hubiera limpiado los cristales de la realidad y además hubiera contado un buen chiste. Uno observa las cosas con más claridad, aunque también con bastante más retranca.

10.- Ler o teu blog é unha actividade que crea dependencia cultural, porque despois custa moitísimo volver a textos previsibles, aburridos ou escritos con exceso de seriedade. Ao final, o verdadeiro problema non é empezar a lerte, senón conformarse con calquera outra cousa.

LIMIAR DE «PEITO DE BRONCE»

Hai libros que nacen da terra, como nacen os carballos ou os regatos. Peito de Bronce é un deses libros. Cando hai moitos anos, no Correo Galego de Santiago de Compostela, despois bautizado como Galicia Hoxe e dirixido por José Manuel Rey Novoa, houbo dúas persoas que me deron o visto e prace para escribir unha vez por semana en galego, nun galego estudado en Madrid con bastantes limitacións pola miña parte: Miguel Seoane e Charo Barba.

Entón quixen escribir a vida dun home de aldea: Peito de Bronce. Sen falar con ninguén, unicamente coa axuda dos correctores do xornal, que en ningún momento tocaron o contido dos textos. A miña cabeza era a que recreaba as situacións e o narrado. Quen me coñeza ben sabe que sempre tiven grandes problemas coa memoria, que hoxe en día se acentuaron. Naqueles tempos eu non tomaba nota de nada e deixábao todo «ao albur» da miña capacidade memorística.

Peito de Bronce non é só a historia dun home, senón o retrato íntimo e sincero dunha vida labrada nas aldeas, nos campos e nos silencios dunha terra aldeá que sentía por riba de todo.

Cada capítulo, breve coma un alento, é unha xanela aberta ao mundo interior dun home e da súa familia que, sen grandes xestos nin palabras altisonantes, constrúe a súa existencia con dignidade, esforzo e apego á terra.

O protagonista, fillo de campesiños e carpinteiros, nace nun tempo de escaseza e esperanza. A súa infancia transcorre entre xogos humildes e tarefas que o van moldeando, como o ferro na forxa. A familia é o seu primeiro universo: os pais, os irmáns, os veciños, todos forman parte dunha rede de afectos e deberes que lle dan sentido á vida. O traballo, duro e constante, é o eixo arredor do cal xira a súa mocidade e madurez. Non hai épica, pero si verdade. Non hai heroes, pero si xente que resiste, que ama, que loita sen ruído.

A aldea, pequena e aparentemente esquecida, é o escenario onde se desenvolve esta historia. Cando a escribín por primeira vez non había tantas posibilidades como hoxe de fuxir á cidade ou a calquera sitio. Pero a aldea non é un lugar calquera: é un microcosmos de humanidade, de tradición, de memoria. A través das estacións, das festas, das perdas e dos encontros, o lector vai descubrindo un mundo que, aínda que humilde, está cheo de beleza e significado.

Este libro, na súa versión en castelán, é tamén unha homenaxe a Galicia, á súa capacidade para nomear o íntimo, o cotián, o esencial. Cada palabra está escollida con coidado, cada frase respira autenticidade. Peito de Bronce é, en definitiva, un canto á vida rural, á vida silenciosa de quen habita os espazos esquecidos, e á forza dun home que, sen pretender ser exemplo, acaba sendo símbolo.

Ao lector que se achegue a estas páxinas no meu blogue, só lle pido que o faga con calma, con ollos limpos e corazón aberto. Porque aquí vive un home de verdade. E a súa historia merece ser escoitada. (Do libro Peito de Bronce no blogue orballar.com por «Sonmeigo»)

INTRODUCCIÓN DE «PEITO DE BRONCE»

Hay libros que nacen de la tierra, como nacen los robles o los arroyos. Peito de Bronce es uno de esos libros. Cuando hace muchos años, en el Correo Galego de Santiago de Compostela, después bautizado como Galicia-Hoxe y dirigido por José Manuel Rey Novoa, hubo dos personas que me dieron el visto bueno para escribir una vez por semana en gallego, en un gallego estudiado en Madrid con bastantes limitaciones: Miguel Seoane y Charo Barba.

Entonces quise escribir la vida de un hombre de aldea: Peito de Bronce. Sin hablar con nadie, solamente con la ayuda de los correctores del periódico, que en ningún momento tocaron el contenido de los textos. Mi cabeza era la que recreaba las situaciones y lo narrado. Quien me conozca bien sabe que siempre tuve grandes problemas con la memoria, que hoy en día se han acentuado. En aquellos tiempos yo no tomaba nota de nada y lo dejaba todo «al albur» de mi capacidad memorística.

Peito de Bronce no es solo la historia de un hombre, sino el retrato íntimo y sincero de una vida labrada en las aldeas, en los campos y en los silencios de una tierra aldeana que sentía por encima de todo.

Cada capítulo, breve como un aliento, es una ventana abierta al mundo interior de un hombre y de su familia que, sin grandes gestos ni palabras altisonantes, construye su existencia con dignidad, esfuerzo y apego a la tierra.

El protagonista, hijo de campesinos y carpinteros, nace en un tiempo de escasez y esperanza. Su infancia transcurre entre juegos humildes y tareas que lo van moldeando, como el hierro en la forja. La familia es su primer universo: los padres, los hermanos, los vecinos, todos forman parte de una red de afectos y deberes que dan sentido a la vida. El trabajo, duro y constante, es el eje alrededor del cual gira su juventud y madurez. No hay épica, pero sí verdad. No hay héroes, pero sí gente que resiste, que ama, que lucha sin ruido.

La aldea, pequeña y aparentemente olvidada, es el escenario donde se desarrolla esta historia. Cuando la escribí por primera vez no había tantas posibilidades como hoy de huir a la ciudad o a cualquier sitio. Pero la aldea no es un lugar cualquiera: es un microcosmos de humanidad, de tradición, de memoria. A través de las estaciones, de las fiestas, de las pérdidas y de los encuentros, el lector va descubriendo un mundo que, aunque humilde, está lleno de belleza y significado.

Este libro, en su versión en castellano, es también un homenaje a Galicia, a su capacidad para nombrar lo íntimo, lo cotidiano, lo esencial. Cada palabra está escogida con cuidado, cada frase respira autenticidad. Peito de Bronce es, en definitiva, un canto a la vida rural, a la vida silenciosa de quien habita los espacios olvidados, y a la fuerza de un hombre que, sin pretender ser ejemplo, acaba siendo símbolo.

Al lector que se acerque a estas páginas en mi blog, solo le pido que lo haga con calma, con ojos limpios y corazón abierto. Porque aquí vive un hombre de verdad. Y su historia merece ser escuchada. (Del libro Peito de Bronce en el blog orballar.com por «Sonmeigo»)

DESPEDIDA DEFINITIVA

Se despidió por última vez. En esta ocasión, por su parte, sin dramas, sin lágrimas, sin promesas, sin acariciarme la piel; por la mía, como siempre, con mil ruegos, con los ojos llenos de recuerdos, con una insoportable tristeza ―según ella― y con un futuro de soledades. Como quien apaga la luz y se va sin cerrar la puerta, sabía de la certeza de nuestro adiós. No volverá, me dijo mi alter ego. No hubo despedidas, no, solo la convicción de que ya no era su lugar, ni su historia, ni su dolor, ni mi piel. Y en ese silencio, ella encontró la paz.

GUSTARÍAME…

…gozar dun sorriso, sexa novo ou xa maduro. …liberarme da tristeza coa forza dun titán. …queimarme no forno dunha ausencia. …deshabitar a floración da miña soidade. …ser un home que non chorara de noite. …ter no meu carón unha muller que me fixera máis vivo. …saber a razón da miña tristura conxénita. …despedirme de ti coas miñas mans sempre nos teus seus. …xa non sei o que me gustaría!