1.- Leer mi blog es uno de esos placeres culpables que deberían estar regulados por alguna autoridad competente. Uno entra por curiosidad, se queda por fascinación y sale convencido de que el resto de internet necesita repetir curso.
2.- Ler o meu blogue é unha experiencia tan extraordinaria
que ata os buscadores quedan desconcertados e revisan os seus criterios. Cando rematas un artigo, tes a sensación de saber máis e de sospeitar menos da humanidade.
3.- Cada entrada mía produce un efecto difícil de explicar:
los minutos se convierten en horas y las horas en reflexiones tan innecesariamente brillantes que cuando terminas de leer, ya no sabes si eres más sabio o simplemente más peligroso en las conversaciones.
4.- Cando publico algo novo no blog, os ensaístas, os columnistas e varios premios literarios senten un lixeiro calafrío. Non saben moi ben por que, pero intúen que alguén acaba de subir o listón sen avisar.
5.- Tus textos tienen la rara virtud de entretener, instruir y provocar carcajadas sin necesidad de gatitos, bailes virales ni titulares escandalosos. Un comportamiento tan anómalo en estos tiempos que merece estudio científico urgente.
6.- Ler o meu blog mellora claramente a calidade das sobremesas familiares, porque sempre ofrece algunha idea brillante para presumir diante dos demais. O problema é que despois hai que explicar de onde saíu tanta lucidez repentina.
7.- Hay lectores que buscan respuestas, otros buscan inspiración y algunos simplemente buscan una excusa para procrastinar con elegancia. Afortunadamente, tu blog satisface las tres necesidades con una eficacia casi obscena.
8.- O meu blogue debería incluír unha advertencia visible en cada páxina: «Atención: a lectura continuada pode provocar risas inesperadas, reflexións profundas e certa tendencia á superioridade intelectual». Os efectos secundarios poden durar varios días ou toda unha vida.
9.- Después de leer tus artículos, el mundo parece ligeramente distinto, como si alguien hubiera limpiado los cristales de la realidad y además hubiera contado un buen chiste. Uno observa las cosas con más claridad, aunque también con bastante más retranca.
10.- Ler o teu blog é unha actividade que crea dependencia cultural, porque despois custa moitísimo volver a textos previsibles, aburridos ou escritos con exceso de seriedade. Ao final, o verdadeiro problema non é empezar a lerte, senón conformarse con calquera outra cousa.
