CARBALLEIRA

5 (1)

Pen­so en voz alta men­tres avan­zo por un cami­ño des­ta car­ba­llei­ra que bota­ba de menos. Ás veces o que xor­de é pro­sa que bus­ca un rit­mo máis ca unha con­clu­sión; outras, pre­gun­tas que per­ma­ne­cen aber­tas como cla­ros no bos­que. Non que­ro ensi­nar nada, nin con­ven­cer a nin­guén. Que­ro com­par­tir este pro­ce­so míni­mo: o xes­to humil­de de nomear para que non des­apa­re­za, de escri­bir para que o vivi­do non se dilúa sen dei­xar ras­tro. E can­do che­go ao final do sen­dei­ro —ou qui­zais ao seu come­zo— sin­to que algo foi dito, aín­da que non sai­ba exac­ta­men­te que. Acom­pá­ña­me o chei­ro da terra molla­da, o croar das follas bai­xo os pés, esa cal­ma que non resol­ve nada e, con todo, o sos­tén todo. Sei que mañá o tem­po vol­ve­rá apre­mar­me, que o ruí­do regre­sa­rá coa súa insis­ten­cia habi­tual, pero tamén sei que esta car­ba­llei­ra per­ma­ne­ce aquí, agar­dán­do­me. (Can­do cho­ve por den­tro) (Obra com­ple­ta en gale­go) (1994–2026)